به گزارش خبرگزاری مجله آرونو، موسیقی تنها هنر صداها و نغمه‌ها نیست؛ هنر پاسداشت خاطره‌ها، قدردانی از استادان و احترام به کسانی است که سال‌ها از عمر خود را صرف اعتلای فرهنگ و هنر کرده‌اند. گاهی یک حرکت ساده به‌اندازه ساعت‌ها سخنرانی تأثیرگذار است؛ درست همچون لحظه‌ای که همایون شجریان در آخرین شب کنسرت خود در اصفهان، برای ادای احترام به استاد علی‌اصغر شاه‌زیدی از روی صحنه پایین آمد؛ رفتاری که در کنار دیدار او با فرشید محبی، نوازنده پیشکسوت تنبک، جلوه‌ای از منش هنری و اخلاق حرفه‌ای او را به نمایش گذاشت.
در روزگاری که دیده‌شدن، شهرت و حضور در مرکز توجه، گاه به مهم‌ترین دغدغه چهره‌های هنری تبدیل شده است، احترام به پیشکسوتان معنایی فراتر از یک تعارف معمولی دارد. این احترام، نشانه شناخت ریشه‌ها و درک مسیری است که هنرمند برای رسیدن به جایگاه امروز خود پشت سر گذاشته است. همایون شجریان در روزهای حضورش در اصفهان، با دو رفتار قابل تأمل، بار دیگر این حقیقت را یادآوری کرد که بزرگی یک هنرمند تنها به صدای او، مهارتش یا استقبالی که از آثارش می‌شود نیست، بلکه به اندازه‌ای است که برای بزرگان هنر و آموزگاران این مسیر ارزش قائل می‌شود.
آخرین شب برگزاری کنسرت همایون شجریان در اصفهان، تنها با خاطره نغمه‌ها و استقبال مخاطبان به پایان نرسید. در میان شور و هیجان حاضران، لحظه‌ای شکل گرفت که شاید از بسیاری از قطعات اجراشده ماندگارتر باشد. همایون شجریان با دیدن استاد علی‌اصغر شاه‌زیدی، خواننده پیشکسوت و صاحب‌نام موسیقی ایرانی و ادای احترام به او در میانه کنسرت از حضور او تشکر کرد و بعد از پایان برنامه از صحنه پایین آمد و ارادت خود را به این استاد موسیقی نشان داد.
این حرکت، تصویری روشن از جایگاه استاد در فرهنگ موسیقی ایرانی بود؛ جایی که شهرت و جایگاه هنرمند جوان‌تر، مانعی برای تواضع در برابر بزرگان نیست. پایین آمدن از صحنه، در واقع بالا بردن جایگاه کسی بود که سال‌ها از عمر خود را در راه آواز ایرانی سپری کرده و بخشی از حافظه موسیقایی این سرزمین را شکل داده است.
این احترام به همان لحظه روی صحنه محدود نماند. همایون شجریان در جریان حضورش در اصفهان، یاد استاد دیگری را نیز زنده کرد؛ جمشید محبی، نوازنده پیشکسوت تنبک و از استادان دوران کودکی او. شجریان در چهارمین شب اجرای خود با گروه سیاوش، پیش از آغاز یکی از قطعات، از این استاد یاد کرد و با اشاره به اینکه در سال‌های کودکی شاگرد او بوده است، از محبت‌ها و خاطرات آن دوران سخن گفت، همچنین او از حاضران خواست با تشویق خود، قدردان سال‌ها فعالیت هنری این نوازنده پیشکسوت باشند. دیدار صمیمانه و در آغوش گرفتن این استاد نیز با استقبال مخاطبان همراه شد.
شاید اهمیت این رفتار را باید در پیوندی جست‌وجو کرد که میان یک هنرمند و نخستین آموزگارانش وجود دارد؛ پیوندی که با گذشت سال‌ها، تغییر جایگاه‌ها و رسیدن به شهرت نباید کمرنگ شود. همایون شجریان، با یادآوری نام معلم دوران کودکی خود در برابر هزاران مخاطب، نشان داد که مسیر هنری هیچ‌کس از نقطه صفر آغاز نمی‌شود و پشت هر صدای پخته و هر اجرای درخشان، آموزگاران و هنرمندانی ایستاده‌اند که سهمشان در شکل‌گیری آن مسیر انکارناپذیر است.
این رفتارها در اصفهان، شهری که نام استادانی همچون حسن کسایی و جلیل شهناز با هویت موسیقایی آن گره خورده است، معنایی دوچندان پیدا می‌کند. شجریان در نخستین شب کنسرت خود نیز یاد این دو استاد فقید موسیقی ایران را گرامی داشت و به این ترتیب، احترام به بزرگان موسیقی را به بخش جدایی‌ناپذیر حضور هنری خود در این شهر تبدیل کرد.
نسل تازه هنرمندان، بیش از آنکه به توصیه‌های مستقیم نیاز داشته باشد، از رفتار و منش چهره‌هایی تأثیر می‌پذیرد که آنان را الگوی خود می‌دانند. وقتی هنرمندی در اوج محبوبیت، از جایگاه خود برای دیده‌شدن استادانش استفاده می‌کند، در حقیقت پیامی روشن به جامعه هنری می‌دهد؛ شهرت نباید موجب فراموشی ریشه‌ها شود و موفقیت، زمانی ارزشمندتر است که با فروتنی و قدردانی همراه باشد.
همایون شجریان در روزهای حضورش در اصفهان، با این رفتارها نشان داد که می‌توان در برابر هزاران نفر ایستاد و صدای تشویق آنان را شنید، اما در همان لحظه، بزرگی و جایگاه کسانی را به یاد آورد که پیش از این، چراغ راه را روشن کرده‌اند. این شاید یکی از زیباترین درس‌هایی باشد که یک هنرمند می‌تواند به نسل‌های بعد از خود بدهد؛ اینکه برای بزرگ شدن، نباید بزرگان پیش از خود را فراموش کرد.
