به گزارش خبرگزاری مجله آرونو، پدر در خانواده نماد استقامت و پشتوانه است و حضور او، حتی اگر خاموش و بیکلام باشد، به فرزندان احساس امنیت و آرامش میدهد. کودک وقتی میبیند پدر در کنار او است، جرئت بیشتری برای تجربه و کشف جهان پیدا میکند و این حضور، به ویژه در سالهای حساس کودکی و نوجوانی، نقش سپری محافظ در برابر اضطرابها و نگرانیهای بیرونی دارد. پدر با رفتارهای مسئولانه و تصمیمهای سنجیده، چارچوبی محکم برای زندگی خانوادگی ایجاد میکند و این چارچوب، مسیر رشد سالم فرزندان را هموار میسازد.
پدران با رفتارهای روزمره، فرزندان را با مهارتهای عملی زندگی آشنا میکنند و کودک وقتی میبیند پدر او چگونه با چالشها روبهرو میشود، یاد میگیرد که زندگی همیشه آسان نیست و باید با تلاش و صبر پیش رفت. این آموزشها به او نشان میدهد که مسئولیتپذیری بخشی جداییناپذیر از زندگی است و پدر با سپردن وظایف کوچک به فرزند، مانند کمک در کارهای خانه یا مدیریت زمان، او را برای پذیرش مسئولیتهای بزرگتر در آینده آماده میکند.
پدر با نگرشها و ارزشهای خود، بخشی از هویت فرزند را میسازد و کودک از طریق مشاهده و تعامل با پدر، به درک تازهای از نقشهای اجتماعی، مسئولیتپذیری و جایگاه خود در جامعه دست مییابد. رفتار پدر در محیط کار، در روابط اجتماعی و در برخورد با دیگران، الگویی زنده برای فرزند است که این الگوها به کودک کمک میکنند تا شخصیت مستقل و متعادل خود را شکل دهد و در آینده بتواند با اعتماد به نفس در جامعه حضور پیدا کند.
محبت پدر، گرچه گاهی کمتر آشکار از مادر است، اما تأثیر عمیقی بر روحیه فرزندان دارد و این محبت میتواند در قالب حمایت، تشویق و اعتمادسازی بروز کند. وقتی پدر به فرزند خود نشان میدهد که به تواناییهای او ایمان دارد، کودک احساس ارزشمندی و عزت نفس بیشتری پیدا میکند. این پیوند عاطفی، پایهای برای روابط سالم و پایدار در آینده خواهد بود و فرزندانی که محبت پدر را تجربه میکنند، در بزرگسالی توانایی بیشتری برای ایجاد روابط عاطفی سالم و پایدار خواهند داشت.
نقش والدین به ویژه پدر، در رشد عاطفی فرزند غیرقابل انکار است / شکلگیری دلبستگی ثانویه از دوران شیرخوارگی
مجتبی ناجی، روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه نقش والدین به ویژه پدر، در رشد عاطفی فرزند غیرقابل انکار است، به خبرنگار مجله آرونو میگوید: از دوران شیرخوارگی، در اثر مجاورت فیزیکی پدر با فرزند، دلبستگی ثانویه به تدریج شکل میگیرد، اما باید توجه داشت که صمیمیت چیزی فراتر از نزدیکی فیزیکی است.
وی میافزاید: بسیاری از افراد ممکن است در کنار یکدیگر باشند، اما دل به دل یکدیگر ندهند یا از نظر عاطفی از هم فاصله داشته باشند، تمام والدین و فرزندان زیر یک سقف زندگی میکنند و شرط اولیه صمیمیت، یعنی مجاورت فیزیکی، فراهم است، اما صمیمیت واقعی بعد عاطفی دارد و پیوند میان والد و فرزند را عمیقتر میکند.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه صمیمیت فرایندی است که بعد از دوستی شکل میگیرد، تصریح میکند: ابتدا آشنایی ایجاد میشود، سپس دوستی و بعد از دوستی، صمیمیت ایجاد خواهد شد، بنابراین صمیمیت فراتر از دوستی است و والد میتواند به عمق وجود فرزند و دنیای روانی و عاطفی او دسترسی پیدا کند و او را بهتر بشناسد.
پدر ستون خانه و پشتوانه فرزند است / پدر به عنوان الگویی برای رفتار اجتماعی، نقش کلیدی در شکلدهی شخصیت، اعتماد به نفس و سلامت روانی فرزندان دارد
ناجی با بیان اینکه یکی از آثار اولیه صمیمیت، کشف و شناسایی رغبتها، علایق، استعدادها و گرایشهای فرزند است، ادامه میدهد: پدرانی که با فرزندان خود صمیمیتر هستند، بهتر میتوانند خصوصیات شخصیتی، تمایلات و نیازهای فرزند خود را ارزیابی کنند و این کمک میکند تا توقعات و انتظارات آنها متناسب با توانمندیها و واقعیتهای فرزند تنظیم شود.
وی با بیان اینکه یکی از شروط مهم صمیمیت، پذیرفته شدن فرزند با تمام نقاط قوت و ضعف او است، میگوید: نقش پدر در رشد فرزند نه تنها حمایتی و حفاظتی است، بلکه آموزشی، عاطفی و راهنمایانه نیز هست و صمیمیت، همدلی و توجه واقعی پدر باعث میشود فرزند بتواند با اطمینان و امنیت خاطر، احساسات، مشکلات و موفقیتهای خود را با او در میان بگذارد.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه پدر مانند ستون خانه و پشتوانه فرزند است و قدر زحمات پدر را باید دانست و تا زمانی که هستند، باید قدر این گوهر گرانبهای زندگی را داشته باشیم، اضافه میکند: پدر به عنوان ستون خانواده، پشتوانه روانی و عاطفی فرزند و الگویی برای رفتار اجتماعی، نقش کلیدی در شکلدهی شخصیت، اعتماد به نفس و سلامت روانی فرزندان دارد و پدرانی که این جایگاه را با صبر، همدلی و صمیمیت پر میکنند، نه تنها روابط قوی خانوادگی ایجاد میکنند، بلکه آینده فرزندان خود را در مسیر رشد سالم و متعادل تضمین میکنند.
حضور پدر به فرزندان احساس امنیت و آرامش میدهد / پدر نقش مهمی در تشویق فرزندان به یادگیری و کشف تواناییهای آنها دارد
فاطمه رضازاده، روانشناس و مشاور کودک و نوجوان با بیان اینکه پدر در خانواده نماد استقامت و پشتوانه است، به خبرنگار مجله آرونو میگوید: حضور او به فرزندان احساس امنیت و آرامش میدهد و این حس، زمینهای برای رشد سالم و اعتماد به نفس در کودک فراهم میکند و پدر با رفتار و تصمیمهای خود، چارچوبی محکم برای زندگی خانوادگی ایجاد میکند.
وی با بیان اینکه فرزندان بسیاری از رفتارها و نگرشهای خود را از پدر میآموزند، میافزاید: شیوه برخورد پدر با مشکلات، نحوه احترام به دیگران و مسئولیتپذیری، الگوهایی هستند که کودک در زندگی آینده خود به کار میگیرد. پدر با عمل و نه فقط با گفتار، ارزشها و اصول اخلاقی را به فرزندان منتقل میکند.
روانشناس و مشاور کودک و نوجوان با اشاره به اینکه پدر نقش مهمی در تشویق فرزندان به یادگیری و کشف تواناییهای آنها دارد، تصریح میکند: او با حمایت از تحصیل، فراهم کردن فرصتهای آموزشی و تشویق به تلاش، زمینه شکوفایی استعدادهای فردی و اجتماعی فرزندان را فراهم میسازد و این حمایت، مسیر آینده آنان را روشنتر میکند.
ارتباط صمیمی و محبتآمیز پدر با فرزندان، احساس ارزشمندی و اعتماد را در فرزندان تقویت میکند / پدر با تربیت فرزندان مسئولیتپذیر و اخلاقمدار، میراثی برای آینده جامعه به جا میگذارد
رضازاده با بیان اینکه اگرچه پدر بیشتر به عنوان نماد اقتدار شناخته میشود، اما نقش عاطفی او کمتر از مادر نیست، ادامه میدهد: ارتباط صمیمی و محبتآمیز پدر با فرزندان، احساس ارزشمندی و اعتماد را در آنان تقویت میکند و این پیوند عاطفی، پایهای برای روابط سالم و پایدار در آینده خواهد بود.
وی با بیان اینکه پدر در خانواده نقش راهبر دارد، میگوید: پدر با مدیریت منابع، تقسیم وظایف و ایجاد عدالت، ساختار خانواده را پایدار میسازد و این جایگاه نه تنها بر رشد فرزندان اثر میگذارد، بلکه انسجام و هماهنگی میان اعضای خانواده را تضمین میکند.
روانشناس و مشاور کودک و نوجوان با تاکید بر اینکه نقش پدر تنها به امروز محدود نمیشود، اضافه میکند: پدر با تربیت فرزندان مسئولیتپذیر و اخلاقمدار، میراثی برای آینده جامعه به جا میگذارد و فرزندانی که در سایه حمایت و هدایت پدر رشد میکنند، در آینده شهروندانی توانمند و مفید خواهند شد و این چرخه، بنیان جامعهای سالم و پیشرفته را شکل میدهد.
پدران با تشویق به مطالعه، پرسشگری و تلاش، نقش مهمی در رشد ذهنی فرزندان دارند؛ آنان با حمایت از تحصیل و ایجاد انگیزه، مسیر یادگیری را برای کودک هموار میکنند. پدر میتواند با داستانگویی، گفتوگوهای آموزشی یا حتی همراهی در پروژههای مدرسه، علاقه فرزند به یادگیری را تقویت کند و این همراهی نه تنها باعث شکوفایی استعدادهای فردی کودک میشود، بلکه به او نشان میدهد که دانش و تلاش، کلید موفقیت در زندگی هستند.
پدر با مدیریت روابط و تقسیم مسئولیتها، نظم و عدالت را در خانواده برقرار میسازد که این نقش مدیریتی، نه تنها انسجام خانواده را حفظ میکند، بلکه به فرزندان میآموزد که عدالت و مسئولیتپذیری ارزشهای بنیادین زندگی هستند. وقتی کودک میبیند پدر او در تصمیمگیریها عدالت را رعایت میکند و به همه اعضای خانواده احترام میگذارد، یاد میگیرد که در روابط اجتماعی نیز باید همین اصول را به کار گیرد و این آموزشها، پایهای برای شکلگیری جامعهای عادلانه و مسئولیتپذیر است.
پدران با آموزش مهارتهای اجتماعی و تقویت روحیه همکاری، فرزندان را برای حضور فعال در جامعه آماده میکنند و کودک از طریق تعامل با پدر، یاد میگیرد که چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند، به حقوق دیگران احترام بگذارد و در جمع مسئولیتپذیر باشد. این آموزشها، او را به فردی تبدیل میکند که میتواند در آینده نقش مؤثری در اجتماع ایفا کند و پدر با نشان دادن اهمیت کار گروهی و همکاری، فرزند را برای زندگی اجتماعی آماده میسازد.
پدران با تربیت فرزندانی مسئولیتپذیر و اخلاقمدار، میراثی پایدار برای نسلهای آینده به جا میگذارد که این میراث، نه تنها خانواده، بلکه جامعه را به سوی پیشرفت و پایداری هدایت میکند. فرزندانی که در سایه حمایت و هدایت پدر رشد میکنند، در آینده شهروندانی توانمند و مفید خواهند شد. این چرخه، بنیان جامعهای سالم و پیشرفته را شکل میدهد و جایگاه پدر را بهعنوان یکی از ارکان اصلی خانواده و اجتماع تثبیت میکند.
